جادوی عشق...
بُرو ای عشق میازارم بیش
بُرو ای عشق میازارم بیش
از تو بیزارم و از کرده ی خویش
من کجا ٫ این همه رُسوائی ها
دل ِ دیوانه و شیدائی ها
من کجا ٫ این همه اندوه کجا ؟
غم ِ سنگین ِ چنان کوه ٫ کجا ؟
من پرستوی بهارانم بود
عالمی روح و دل و جانم بود
تا تو ای عشق به دل جا کردی
سینه را خانه ی غم ها کردی
سوختی بال و پر و جانم را
آرزوهای فراوانم را...
دل ِ من خانه ی رُسوائی ٫ نیست
غم ِ من نیز تماشائی ٫ نیست
کودک ِ مکتب ِ تو جانم سوخت
آتشی بود که ایمانم ٫ سوخت
عشق ِ من گرم ٫ دل و جانش کرد
شعر ِ من رخنه به ایمانش کرد
چشمم آموخت به او مستی را
پا نهادن به سر ِ هستی را
بافت با تار ِ امیدم ٫ پودش
بُرد از یاد ٫ نبود و بودش
بوته ی خشک ِ بیابانی بود
غافل از عالم ِ انسانی بود
اشک ِ شب گشتم و آبش دادم
سُنبلش کردم و تابش دادم
آن چه در جان و دلم بود صفا
ریختم در دل و جانش به وفا
رشته ی مهر به پایش بستم
تا بگیرد ز محبت ٫ دستم
تا بُتی ساختم از روی نیاز
شد مرا مایه ی امید ِ دراز
رنگ ِ اندوه به چشمانش بود
در مُحبت گِرُو اش ٫ جانش بود
روز ِ او بی رُخ من ٫ روز نبود
به شبش شمع ِ شب افروز نبود
قصه می گفت ز بیماری ِ دل
ز غم ِ هجر و گرفتاری ِ دل
زآن که شب تا به سحر ٫ بیدار است
ز پریشانی ِ دل ٫ بیمار است
باورم شد که گرفتار ِ دل است
بس که می گفت که بیمار ِ دل است
عشق ِ روًیائی ِ او ٫ خامم کرد
شور و دیوانگی اش ٫ رامم کرد
پای تا سر همه امید شدم
شعله ور گشتم و خورشید شدم
نرگس ِ فتنه گرش دامم شد
عشق ِ او منبع ِ الهامم شد
پُر از او بودم و جادو بودم
یا نمی دانم ٫ خود ِ او بودم
نقش ِ او بود همه اشعارم
خنده هایم ٫ نگهم ٫ گفتارم
خوب چون دید ٫ گرفتار ِ دلم
آفتی شد ٫ پی ِ آزار ِ دلم
قصه ی عشق ٫ فراموشش شد
کر ز گفتار ِ دلم ٫ گوشش شد
عهد و پیمان همه از یاد ببُرد
دفتر ِ عشق مرا ٫ باد ببُرد
رنگ ِ اندوه ز چشمانش ٫ رفت
لطف و پاکی ز دل و جانش ٫ رفت
شد سرا پا همه تزویر و ریا
مُرد در سینه ی او ٫ مهر و وفا
دگر او مایه ی امیدم ٫ نیست
آرزوی دل ِ نومیدم ٫ نیست
آه ه ه ٫ ای عشق ز تو بیزارم
تا ابد از غم ِ دل ٫ بیمارم
بُرو ای عشق ٫ میازارم بیش
از تو بیزارم و از... کرده ی خویش